Een keer in de vier weken schrijft Martin van Veelen een column in de Biltsche Courant.

 

Juni 2018:

We zijn er bijna….

……….maar nog niet helemaal. Hoe vaak zongen we dit bij de avondvierdaagse en bij schoolreisjes? Momenteel vind ik deze zin passen bij de ontwikkelingen rondom de CAO voor leraren in het basisonderwijs. Ik heb in het afgelopen jaar veel gemopperd en vaak geklaagd over onbegrip van de beleidsmakers in De Haag. Het lijkt in onderwijsland zo langzamerhand de goede kant op te gaan. Zo vlak voor het einde van het schooljaar: we zijn er bijna. Er komt extra geld naar de scholen om de werkdruk te verminderen en de eerste stap is gezet om de salarissen te verhogen in de richting van de leraren in het voortgezet onderwijs. We zijn er bijna; nog een tweede stap en dan zijn we er helemaal, helemaal!

Dan geen stakingen meer en volle kracht vooruit met het werven van jonge mensen die voor de pabo gaan. Leraar op een basisschool, het mooiste beroep voor nu en in de toekomst!

Dat klinkt goed. Nog meer positiefs? Jazeker. Op onze scholen hebben we heel veel open sollicitanten, waardoor het vervullen van veel vacatures bijna klaar is. Leraren willen heel graag bij ons komen werken. Logisch, want in onze mooie gemeente hebben we prima scholen met leuke kinderen, plezierige ouders en fantastische medewerkers.

Niets meer te klagen Martin? Natuurlijk wel, die tweede stap moet er echt komen en helaas dienen zich al weer nieuwe thema’s aan die blijkbaar op het bordje van de scholen gedropt kunnen worden, dus we zijn er toch nog niet bijna. Vorige week op het Journaal gingen de eerste twee onderwerpen over het onderwijs. Uit onderzoek bleek dat steeds meer kinderen bijziend zijn met als oorzaak dat zij te veel en te lang naar iets dichtbij kijken en te weinig en te kort genieten van vergezichten. En wat was het advies: een mooie taak voor de scholen om meer naar buiten te gaan. Prima idee overigens om het onderwijs boeiender te maken, helemaal mee eens. Maar voor dit onderwerp geldt, evenals het stimuleren van meer bewegen, hallo ouders, jullie zijn ook aan zet. De kinderen zijn slechts 1000 uur per jaar op school en een veelvoud hiervan onder verantwoordelijkheid van de ouders. Dus weer mijn oproep: om twee uur uit school, even naar huis, dan naar buiten en aan het einde van de middag achter je spelcomputer, huiswerk, leesboek, tv, technisch Lego, muziekinstrument e.d.
O, ja het tweede onderwerp op het Journaal: scholen doen te weinig aan burgerschapskunde. Ja hoor, dat kan best zo zijn, maar niet handig om zoiets te melden als de scholen druk zijn aan het einde van een schooljaar met o.a. avondvierdaagse en schoolreisjes: we zijn er bijna, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal, helemaal!

 

Mei 2018:

Soort bij soort

Onlangs verscheen het uitgebreide rapport van de onderwijsinspectie met de titel “De Staat van het Onderwijs”. Over het algemeen een positief beeld, want in Nederland ronden veel leerlingen goed opgeleid hun onderwijsloopbaan af. Een opvallend zorgpunt, met zelfs de aandacht in het NOS-journaal, is de toenemende economische en sociale segregatie, zeg maar soort bij soort: rijk, arm, hoogopgeleid, lager opgeleid, wel of geen migratieafkomst enz. Ik las vorige week in een artikel dat de segregatie in het Nederlandse basisonderwijs inmiddels zelfs die van de meest gesegregeerde steden in de Verenigde Staten overtreft; klinkt best heftig. Volgens mij willen we dit in Nederland niet, maar gaat het bijna vanzelf en als scholen niet veel verder kijken dan hun eigen belang, dan wordt het er niet beter op; in Trump’s United States of America waarschijnlijk ook niet.
Hoe is het met de segregatie in onze gemeente? Een heel andere ontwikkeling dan landelijk, want ongeveer15 jaar geleden was het hier nog voornamelijk soort bij soort, maar de laatste jaren verandert dit in positieve zin. Natuurlijk zijn er wijken waar grote huizen staan en wijken waar veel kinderen in een flat wonen, maar toch, doordat de schooldirecteuren goed met elkaar samenwerken zien we mooie ontwikkelingen. Bijvoorbeeld: Kinderen van vluchtelingen en andere kinderen met een migratieachtergrond zijn op alle scholen welkom en de directeuren zorgen voor een goede verdeling over de scholen. We bouwen samen aan een respectvolle samenleving en het onderwijsniveau van het basisonderwijs in onze gemeente is de afgelopen jaren ook nog eens flink verbeterd.

Soms is soort bij soort prima. De gemeente De Bilt publiceerde kort geleden een tussenstand inzake het scheiden van afval. Dat gaat steeds beter en de hoeveelheid restafval vermindert, waardoor onze afvalverwerking goedkoper wordt en dat is goed voor de gemeentekas en dus ook voor de inwoners. En………. de bijdrage voor een beter milieu is minstens zo belangrijk.

Soort bij soort als het moet en vooral samen waar het kan!

 

April 2018:

Touwzwaaien, wie kan het nog?

Bijna dagelijks krijgt het basisonderwijs in de landelijke media aandacht. Van leerkrachten die te weinig verdienen voor wat ze doen tot een onderzoek of de kinderen nog wel in de touwen kunnen zwaaien. Over dat eerste onderwerp zeg ik nu een keer niet veel, maar ik vrees dat na de zomer de minister (zonder hoofdletter) nog steeds niet begrijpt dat Leerkrachten (met hoofdletter) eerlijk beloond dienen te worden. Genoeg voor nu. Dan over dat touwzwaaien. De onderwijsinspectie heeft een uitgebreid onderzoek gedaan naar de gymprestaties van basisschoolleerlingen. In tien jaar tijd is de coördinatie afgenomen, dat bleek uit diverse testjes die bij 2000 leerlingen uit groep 8 zijn afgenomen in vergelijking met hun leeftijdgenoten uit 2006. Ik keek er niet van op, maar het is wel bijzonder dat de inspectie dit alleen maar constateert en zelf niet heeft gekeken naar de oorzaak. Gelukkig heeft het Utrechtse Mulier Instituut dit verder onderzocht en geven deze verklaring: kinderen spelen minder vaak en minder lang buiten. Op intuïtie heb ik de afgelopen jaren twee keer een column aan dit onderwerp gewijd, want ik ben een enorme voorstander van beter en meer bewegen. Met de scholen van Stichting Delta nemen we onze verantwoordelijkheid: vanaf augustus wordt in gymzalen en sporthallen alleen nog maar les gegeven door echte gymleraren. Samen met de buurtsportcoaches en de sportverengingen zoeken we naar allerlei vormen van samenwerking om het bewegen op een goede manier te stimuleren. Maar……….……. het is echt niet genoeg hoor: Twee gymlessen, een keer trainen bij de sportclub en een wedstrijd in een week; hooguit 40 weken per jaar. Waar liggen de grootste kansen? Gewoon buiten!

Enkele passages uit eerdere columns:

Waar is de tijd dat kinderen na schooltijd eerst even thuis moesten komen voor een kopje thee en een biscuitje en daarna gelijk naar buiten renden om te gaan spelen en altijd net iets te laat thuis kwamen om te eten?

De speeltuintjes, basketbalpleintjes, voetbalveldjes en andere plekken waar je lekker kunt buitenspelen, moeten toch overvol raken. Het tegendeel is een feit. Waar zijn al die kinderen na schooltijd?

De meeste scholen hebben of gaan naar vijf gelijke schooldagen, waardoor de kinderen iedere dag om twee uur uit zijn: eerst naar huis, dan z.s.m. lekker naar buiten, waar je niet perse hoeft te gaan voetballen, gewoon lekker spelen is ook goed.

 

 

Maart 2018:

Voetbal of wat anders

Wellicht bent u nog van mening dat bij de jonge jeugd van een voetbalvereniging de ouders langs de lijn staan te schreeuwen, dat de leiders aan een stuk aanwijzingen geven en dat de scheidsrechter om de haverklap fluit en overal tekst en uitleg geeft. Dan wordt het hoog tijd dat u eens op een zaterdagochtend naar SVM of FC De Bilt gaat. Sinds het begin van dit seizoen gaat het er heel anders aan toe. Ik zeg niet dat de KNVB alles goed doet, maar over de nieuwe aanpak van het jeugdvoetbal: niets dan lof! Het is bijna stil langs het veld, alleen complimenten geven is toegestaan. Kinderen kunnen veel meer zelf dan eerder werd gedacht. Ze spelen hun wedstrijdjes zonder scheidsrechter. Jazeker, langs de lijn heeft een van de leiders een leidersfluit. Hij fluit als de wedstrijd begint en daarna regelen die jongens en meisjes het zelf. Ze weten echt wel als het een corner is of een vrije bal. Eigenlijk toch net zo als vroeger toen we op pleintjes en veldjes partijtjes voetbal speelden. O ja, die leider fluit ook weer als het tijd is, want anders spelen ze de hele dag door en dat kan niet, want ook de oudere jeugd wil aan de bak……….……….. die nog wel met een scheidsrechter.

De KNVB heeft dit in gang gezet om het voetbal te verbeteren en mede hierdoor in de toekomst ook internationaal weer mee te spelen. Wat mij betreft een goed initiatief, maar daar is meer voor nodig. Wat zou het toch mooi zijn als alle jongens en meisjes die graag voetballen dat ook wat vaker zouden doen dan een keer in de week een training en een keer in de week een wedstrijd. Waarom niet veel vaker zelf partijtjes voetballen op (kunst)grasveldjes en pleinen? Oké, leuk voor de KNVB, maar eigenlijk goed voor de maatschappij: kinderen moeten m.i. veel meer buitenspelen. De meeste scholen hebben of gaan naar vijf gelijke schooldagen, waardoor de kinderen iedere dag om twee uur uit zijn: eerst naar huis, dan z.s.m. lekker naar buiten, waar je niet perse hoeft te gaan voetballen, gewoon lekker spelen is ook goed. Zelf keuzes maken, niet altijd die volwassenen die het beter weten of te beschermend willen zijn. Aan het einde van de middag op tijd thuis, nog even op de spelcomputer, oefenen op een muziekinstrument, lekker een boek lezen of eventueel nog wat huiswerk doen en daarna een gezonde maaltijd!

Wat zei juf Ank van de Luizenmoeder dit treffend: Als je wilt dat je kind groeit, moet je er vooral niet bovenop gaan zitten.

 

Februari 2018:

Wanneer valt het kwartje?

Hoe is het toch mogelijk dat de minister van Onderwijs en zijn adviseurs niet het verband willen leggen tussen een aanstaand megatekort aan Leerkrachten in het basisonderwijs en het salaris van de betreffende Leerkrachten. Fijn hoor, dat na enkele acties van het PO-Front een beweging is gemaakt en het beschikbare geld voor vermindering van de werkdruk naar voren is gehaald; dus niet méér geld, maar wel eerder. Dat zal ongetwijfeld een handje helpen, maar een substantiële verhoging van de salarissen is nog niet in zicht. Ik las vorige week de column van Aleid Truijens in de Volkskrant: Leerkrachten zijn geen geldwolven, maar mensen, die jarenlang kinderen onderwijzen en daar ook een passend salaris voor willen ontvangen. Lukt dat niet, dan maken deze mensen andere keuzes in hun loopbaan. Haar column bevestigde mij in mijn mening: doorgaan met actie voeren en duidelijk maken waarom. Dat op 14 maart aanstaande de scholen in de provincies Utrecht, Flevoland en Noord-Holland gesloten zijn, is voor veel ouders heel vervelend, sorry. Maar als de minister niet over de brug komt en het aantal Leerkrachten zakt de komende jaren verder weg, dan moeten ouders er op gaan rekenen dat bij ziekte van een juf of meester, de klas naar huis wordt gestuurd, want invallers zijn nu al bijna niet meer te krijgen! Het zal sowieso al een hele kluif worden om in Nederland alle klassen goed te bemensen. Veel vacatures, weinig sollicitanten. Martin, zo erg is het toch ook weer niet en je gaat over een jaar of vijf met pensioen, wat maak je je druk? Klopt, het gaat supergoed met de scholen in onze gemeente. Ik wil dan ook dat het over een jaar of vijf minstens net zo goed gaat. Om dat te realiseren, hebben we genoeg Leerkrachten nodig. Hopelijk valt het kwartje in de vorm van honderden euro’s op tijd, zodat veel jonge mensen zich in het voorjaar alsnog bij de Pabo melden om te gaan leren voor het boeiende beroep: Leerkracht, met een hoofdletter!

Kent u Leerkrachten die een overstap naar een school in onze gemeente willen maken? Attendeer ze dan s.v.p. op onze vacatures en laat ze mailen naar martin@deltadebilt.nl, alvast bedankt!

 

 

Januari 2018:

Welkom

Vorige week was ik bij de opening van het nieuwe kantoor van Vluchtelingenwerk De Bilt in Het Lichtruim. Ik verwachtte daar een groepje mensen die het doorknippen van een lintje door een wethouder zouden aanschouwen. Dat pakte heel anders uit. Een karrenvracht aan vrijwilligers en een evenzo grote groep dankbare vluchtelingen verzamelden zich op de tweede verdieping van de bibliotheek waar Wethouder Brommersma na een mooie speech de openingshandeling verrichtte. Daarna trok de hele stoet naar beneden en in de hal van Wereldwijs stond een enorm buffet klaar dat verzorgd was door bijna alle aanwezigen. Vanaf de tribunetrap luisterde ik naar nog een speech en keek ik met een heel goed gevoel naar deze grote groep mensen; wat een goede sfeer!

Het overgrote deel van de vluchtelingen in onze gemeente is de afgelopen jaren ontsnapt uit de ellende in Syrië. Met de volwassenen zijn ook ongeveer 45 kinderen in de basisschoolleeftijd meegekomen. Deze kinderen worden in eerst instantie bijna allemaal opgevangen in de Taalklas van Delta in WVT. Daar wordt per kind bekeken naar welke basisschool in onze gemeente het kan en mede door de medewerking van al die Biltse leerkrachten en leerlingen voelen deze kinderen zich op alle scholen welkom! In die Taalklas zijn ze overigens ook al gelijk gewend aan de meest ideale schooltijden die je kunt bedenken: iedere dag van half negen tot twee uur. En daarna iedere dag volop de tijd om lekker buiten te spelen of naar muziekles, zwemles, sporten e.d. te gaan.

Een glazen bol heb ik niet.
Of er nog veel meer vluchtelingen uit Syrië komen en of al die Syrische vluchtelingen in Nederland blijven? Een glazen bol heb ik niet, maar het lijkt erop dat Syrië misschien weer het mooie land van weleer wordt. Ik heb van heel wat Syriërs foto’s gezien van hun voormalige huis in Raqqa, Aleppo of Homs. Ga er maar van uit dat zij mooier woonden dan wij meestal denken en dat zij echt niet voor de lol naar Nederland zijn gekomen om in een flatje te wonen. Maar wel veilig en met heel veel aardige mensen om hen heen; zeker hier in onze gemeente!. Het warme welkom zullen zij zich altijd herinneren!

 


November 2017:

Samen

Veel organisaties gebruiken het woord ‘samen’ in hun slogans: Samen sterk, Samen op weg, Samen naar school, Samen leren, Samenwerken brengt ons verder,……… Afgelopen zondag was ik met mijn vader in de kerk in Pernis; mijn moeder is enkele maanden geleden overleden en in de kerk werd daar aandacht aan besteed. Halverwege de dienst werd mijn vader onwel, de ambulance kwam en even later zat ik naast zijn bed in een Schiedamse ziekenhuis. Op een gegeven moment pakte ik koffie en het ziekenhuistijdschrift met de titel ‘Samen’ en jawel het personeel heeft een nieuw tenue met daarop ‘Samen Sterk’. Met mijn vader gaat het wel weer, maar al die woorden Samen zetten me wel aan het denken. Top hoe er werd samengewerkt: de koster belde 112, uit de kerk schoten een arts en een verpleegster samen te hulp, de ambulance was snel ter plaatse en ook de samen-sterke-medewerkers in het Vlietland waren perfect!

Alleen ga je sneller, samen kom je verder

Vorige week was ik bij de goed bezochte, algemene ledenvergadering van FC De Bilt en daar werd het nieuwe beleidsplan gepresenteerd met bijna op iedere bladzijde een verwijzing naar Samen zijn we FC De Bilt. Het bestuur en een deel van de leden hebben dit beleidsplan samengesteld. De intentie is perfect, ik sta er helemaal achter en ook in mijn eigen organisatie spreken we veel over samenwerken brengt ons verder. Waarom lukt het samenwerken nog niet zoals we willen? Volgens mij leven we in een maatschappij waarin veel mensen vooral voor zichzelf werken. Prima om eerst goed voor jezelf te zorgen en dan ook voor een ander, maar helaas blijven veel mensen hangen bij het eerste en komen ze niet toe aan het samen aanpakken van allerlei zaken in het algemeen belang. Zullen we daar vanaf nu eens samen voor gaan? Lijkt mij heel mooi. (S)amen.

 

Oktober 2017

Tweede week van november

In november 2004 werd Theo van Gogh op een gruwelijke wijze vermoord. Kort daarna riep Frans Poot personen van maatschappelijke organisaties en politiek bijeen om met elkaar na te denken over iets wat binnen onze gemeente het respect kon verbeteren. Hieruit ontstond het Platform respectvol samenleven De Bilt met als doel: We willen in deze samenleving een klimaat scheppen waarin mensen onderling, maar ook bevolkingsgroepen dichter bij elkaar komen te staan. Zodat ze elkaar beter leren kennen, meer waarderen en zich willen inzetten voor respectvol samenleven. Ik kan het niet bewijzen, maar ik heb zeker de indruk dat wij in een gemeente wonen waar we over het algemeen heel respectvol met elkaar om gaan. En dat in tegenstelling tot wat we op de tv zien of in de kranten lezen; sorry, ik bedoel natuurlijk ook Internet. Of de positieve ontwikkeling in onze gemeente komt door de actie van Frans? Volgens mij heeft het Platform zeker bijgedragen aan meer begrip voor elkaar. Er is nog genoeg te verbeteren, maar ik zie in het onderwijs zoveel supergoede leerkrachten die hun leerlingen voorbereiden op een toekomst waarin we geen vooroordelen meer hebben over mensen die anders zijn door geloof, kleur, afkomst, geaardheid enzovoort.

Week van respect

Al meer dan tien jaar besteden we in de tweede week van november extra aandacht aan respect. Bijvoorbeeld op veel basisscholen komen bezoekers die afhankelijk van hun achtergrond in gesprek gaan met een bovenbouwgroep. De Burgemeester of een Wethouder bespreken wat anders, dan een bekende sporter of iemand van vluchtelingenwerk. Ook namens Frans, hartelijk dank voor ieders bijdrage aan een nog respectvoller De Bilt. Volgens mij zullen veel mensen wel gedacht hebben dat ik weer een stukje zou schrijven over een mogelijke staking van basisscholen. Ja, misschien is het goed als ik de respectloze houding van de regering t.a.v. het basisonderwijs benoem. Wat zeurt ie nou, er komt toch veel geld. Ja, maar de eerste jaren nog niet. De afgelopen weken ben ik door veel mensen benaderd, die de opleiding tot onderwijsassistent hebben gevolgd. U krijgt extra geld, kunnen wij bij u komen werken? Helaas moet ik hen (en ook u) uit de droom helpen. In 2018 ontvangt het basisonderwijs 10 miljoen euro om iets aan de werkdruk te doen. Deel dit s.v.p. door 7.000 scholen en een school ontvangt gemiddeld minder dan 1.500 euro. Hopelijk komt de staking niet in de week van respect.

 

september 2017:

Dag van de leraar

Op 5 oktober is het de jaarlijkse dag van de leraar. Je zou dan kunnen zeggen dat op die dag heel Nederland stil staat bij honderdduizenden bevlogen leraren die dag in dag uit klaar staan voor miljoenen leerlingen. Op veel basisscholen komen oudercommissies met taart bij de koffie of andere attenties om hun dankbaarheid te tonen. Dit jaar besteden alle ouders van basisschoolleerlingen extra aandacht aan de dag van de leraar, want het onderwijs heeft bedacht om op die dag te gaan staken. Het is niet de eerste keer dat ik over dit onderwerp een stukje schrijf, maar hopelijk wel mijn laatste. Toch heb ik daar mijn twijfels over, want de Wijzen uit Den Haag hebben volgens mij nog steeds niet door dat het salaris van de juffen en meesters substantieel omhoog moet. Waaruit blijkt dat? Als een bedrag van 270 miljoen wordt genoemd, dan lijkt dat veel, maar als je dat deelt door het aantal leerkrachten, valt het echt tegen: een fulltimer krijgt 18 euro per maand meer. Ja, ja, wie het kleine niet eert…….

Misschien goed om nogmaals te benadrukken dat we aankoersen op een megatekort aan leerkrachten. Om deze trend te keren, moet het beroep aantrekkelijker worden en daar hoort een beter salaris bij. Een salaris dat recht doet aan het belangrijke werk dat deze HBO’ers verrichten. Natuurlijk zijn er nog meer zaken die bijdragen aan een opwaardering van het beroep, maar gezien mijn beschikbare 320 woorden beperk ik mij tot de salarissen. Het lijkt een mooi resultaat dat bij de formatiebesprekingen gesproken wordt over een belasting verlichting van 5 miljard. Het zal wel niet zo eenvoudig liggen, maar als we het onderwijs heel belangrijk vinden, dan kan ik me voorstellen dat we ook al blij waren geweest met 4 miljard en dus de gevraagde 1 miljard beschikbaar zouden hebben voor het basisonderwijs. Hopelijk valt het kwartje de komende periode en gaan we weer gewoon lesgeven, want dat doen we graag!

 

augustus 2017:

De tweede zaterdag in september.

Mijn column voor deze week over de KunstMarktdag was eigenlijk vorige week al klaar, maar op donderdagavond laat ben ik toch maar weer achter de computer gekropen en heb ik een ander verhaaltje geschreven onder de titel “De Oranje Welpen”. Het succes van de Oranje Leeuwinnen is pas een maand geleden en nu lijkt het erop dat de ‘mannen’ het als welpjes hebben verprutst. Het was een te negatief verhaal en met de knop delete heb ik mijn ergernis verdreven en kijk ik alvast met veel plezier vooruit naar het komende weekend. Nee, nu niet naar FC De Bilt (sorry), maar naar het Van Boetzelaerpark en de Dorpsstraat: De Kunstmarkt en de Marktdag! Hopelijk wederom vergezeld met mooi nazomerweer.

Zoals u wellicht weet is mijn hobby voetbal en nog eens voetbal en tot enkele jaren geleden was ik niet bepaald een kunstliefhebber. Aangestoken door het enthousiasme van mijn vrouw, bezoeken wij de laatste jaren met onze museumjaarkaarten allerlei musea en ik vind het steeds interessanter. Op ‘onze’ Kunstmarkt zien we weliswaar geen Rembrandts en Van Goghs, maar toch vind ik het fantastisch om rustig langs de kraampjes te lopen: van afstand bekijken en soms inzoomen op een schilderij. Wat knap hoe deze liefhebbers zulke mooie kunstwerken kunnen maken. Corry de Rooij was tot vorig jaar directeur van de Patioschool De Kleine Prins. Zij maakte toen ook weleens een schilderij, maar de tijd ontbrak haar om deze passie verder uit te breiden. Vanaf januari is dat veranderd en zie ik op www.corryderooij.nl schitterende schilderijen en tekeningen verschijnen. Dit jaar staat zij helaas niet in El Parque de Los Amigos. Volgend jaar? Zij hoort daar m.i. een toplocatie te krijgen, voordat het Rijksmuseum haar inlijft. Nou, Martin, overdrijf niet zo en by the way, voetbal blijft ook gewoon leuk als je het van afstand bekijkt en af en toe eens wat inzoomt.

 

juli 2017:

Oranje Leeuwinnen

Als 60-jarige ben ik opgegroeid met het domme idee dat voetbal een mannensport is. Zelf voetbalde ik vanaf mijn achtste jaar en ik kon me toen niet voorstellen dat een meisje met ons mee kon doen. Toen wij twintig jaar geleden in De Bilt kwamen wonen, ging een van mijn dochters voetballen. Ik vroeg nog aan haar waarom ze niet, zoals ze in Rotterdam deed, op hockey ging, maar met een groep vriendinnen betrad zij het voetbalveld. Vanaf dat moment zag ik dat meiden ook veel plezier beleefden aan deze ‘mannensport’. Bij FC De Bilt was toen de animo voor meidenvoetbal nog verre van optimaal en toen ik tien jaar geleden voorzitter werd, had ik niet het idee dat de bereidheid voor damesvoetbal groot was. Gelukkig is dat de afgelopen jaren flink veranderd en voetballen er meer dan 150 meiden bij de plaatselijke FC; over een jaar komt waarschijnlijk het eerste damesteam!

Tijdens het succesvolle Europees kampioenschap ontdekte ik twee soorten mannen: de mannen die nog steeds schamper doen over het niveau en mannen die het vrouwenvoetbal niet vergelijken met mannenvoetbal, maar het gewoon superleuk vinden. Natuurlijk is het niveau minder dan van de mannen, maar wat maakt dat uit. Als je bij mannenvoetbal alleen de topclubs bekijkt, is het eerste van FC De Bilt ook anders. Het gaat volgens mij om de beleving, het plezier, de strijd en als er dan ook nog wordt gewonnen met af en toe een mooie actie, dan kan ik daar inmiddels van genieten. Laten we als mannen in ieder geval een voorbeeld nemen aan het damesvoetbal van de afgelopen weken; zowel de speelsters als de vrouwelijke coaches gedroegen zich perfect! De enige aanstellers waren de mannelijke coaches en het was bij de prijsuitreiking vreemd dat Pierre de beker kwam brengen; had Vera geen zin? Jongens en meisjes, veel plezier met de leukste sport.

 

juni 2017:

100 jaar

Steeds meer mensen worden 100 jaar. Wat hebben die een levenservaring; probeer je het eens voor te stellen dat je in 1917 geboren zou zijn. Al die veranderingen die eerst langzaam gingen en nu heel snel gaan, maar dat kan ook aan mijn inschatting liggen. De levensverwachting klimt met de jaren en ligt straks ook al rond de 100 jaar. Of het allemaal nog te betalen valt, daar heb ik soms mijn twijfels over, maar meestal zie ik de toekomst met optimisme tegemoet en reken ik op de wijsheid die met de jaren komt. Ook basisscholen worden steeds ouder en een 100 jarig bestaan wordt straks ook geen uitzondering meer. De scholen waar ik werkte, hebben wel 25, 50 en 75 jaar meegemaakt, maar 100 jaar? In onze gemeente is het volgens mij nog niet eerder voorgekomen dat een school een 100-jarig jubileum heeft gevierd, maar ik kan me vergissen en de Historische Kring zal mij dan ongetwijfeld op mijn vingers tikken. Op de gevel van de Van Dijckschool prijkt het jaartal 1916 en het blijkt dat de school in 1917 is begonnen! Een jaar geleden dreigde de school om te vallen, maar gelukkig is er met vereende krachten weer nieuw leven in deze prachtige school geblazen en in oktober wordt de feestweek gehouden met o.a. op zaterdag 7 oktober een reünie. Ik begreep van het organisatiecomité dat inmiddels vele honderden aanmeldingen binnen zijn. En misschien ook wel oud-leerlingen van 100 jaar of ouder.

Is het predicaat Koninklijk ook beschikbaar voor scholen die 100 jaar bestaan? Ik vermoed dat we hiervoor niet in aanmerking komen, maar een kroon op het werk van het schoolteam, de leerlingen en hun ouders, dat hebben ze daar aan de Van Dijcklaan zeker verdiend! Via www.vandijckschoolbilthoven.nl kunt u zich aanmelden voor deze bijzondere reünie.

 

juni 2017:

“Uitslapen” op 27 juni

Twee maanden geleden schreef ik over voorgenomen acties van leerkrachten in het basisonderwijs. Ik had toen nog het vermoeden dat het niet zo’n vaart zou lopen en dat staatssecretaris Dekker het zou snappen. Helaas, als ik hem hoor praten, dan blijkt hij de afgelopen vier jaar niet zo heel goed opgelet te hebben. Ja, natuurlijk begrijp ik ook wel dat onder aanvoering van Donald T. het ministerie van Defensie meer geld nodig heeft om het materieel en de manschappen op orde te brengen. Maar hoe kan iemand die politiek gezien op moet komen voor het basisonderwijs met droge ogen zeggen dat de werkdruk een soort eigen schuld is en dat het salaris best wel meevalt. Hij heeft dus niet door dat we de komende jaren met een megatekort aan leerkrachten gaan kampen; gemiddeld een leerkracht per basisschool! Hoe zou dat toch komen? Het onderwijs is superleuk om in te werken, maar het is voor leerkrachten blijkbaar heftiger dan veel mensen denken: om half negen kijken dertig leerlingen je aan en vanaf dat moment is het topsport, totdat de kinderen om een uur of drie naar huis gaan. En dan komt al het andere werk en dat is veel meer dan u waarschijnlijk denkt. Hoeveel ouders zijn na een verjaardagspartijtje met een stuk of tien kinderen blij als het weer achter de rug is? Zet die leerkrachten toch weer op een voetstuk en heb tomeloos veel respect voor hen. Hun salaris omhoog en de huidige leerkrachten zorgen voor een mooie toekomst. En wat minstens zo belangrijk is als het vak weer aanzien krijgt? Dat er weer veel meisjes en vooral ook jongens zich gaan aanmelden voor dit schitterende beroep! Op 27 juni gaan de scholen pas om 9.30 uur open. In heel Nederland staken de juffen en meesters een uurtje. Het is een eerste signaal en de politiek verantwoordelijken kunnen daarna nog water bij de wijn doen. Zo niet, dan volgen in september hardere acties. Heb je hart voor het onderwijs, maak je dan nu hard voor het onderwijs. Deze slogan geldt voor iedereen: teken de petitie op www.pofront.nl. Ouders, accepteer dat uurtje op 27 juni en laat de school weten dat u het wél begrijpt; het lijkt me dat uw baas het ook zal begrijpen als u zelf een uurtje later op uw werk komt. Het gaat immers om een mooie toekomst voor ons hele land!

 

mei 2017:

Keuzes maken

Toen eindredacteur Jan mij vorig jaar vroeg om een keer per vier weken een column te schrijven, heb ik daar positief op gereageerd. Natuurlijk, genoeg onderwerpen om over te schrijven. Ik maakte een lijstje en plukte daar iedere maand een titel vanaf, maar in de loop van de maand vulde ik de lijst aan; de lijst groeide harder dan ik had gedacht en dit weekend kon ik geen keuze maken; te veel keus, keuzestress? Uit mijn lijst zal ik hieronder enkele willekeurige onderwerpen aanstippen die ook iets met keuzes te maken hebben. Volgende maand kies ik echt. Twee tv-schermen? Er gebeurt zoveel. Ja, afgelopen donderdagavond had ik een bespreking dus ik hoefde niet te kiezen tussen de halve finales van Ajax of Og3ne. Terwijl ik voor Feyenoord ben, had ik graag naar Ajax gekeken. Afgelopen zondag was door het snelle doelpunt van Dirk Kuit gelukkig een tv-scherm genoeg. Moslima’s kunnen zelf kiezen of ze een hoofddoek dragen, ja toch? Dit onderwerp schuif ik nu al een half jaar voor me uit, omdat ik hierover wel een mening heb, maar de goede aanleiding mis. Had deze week gekund n.a.v. een interessante bijdrage in Trouw over moderne moslima’s die hun geloof belijden, maar ook vinden dat anderen dat niet aan hun kleding hoeven zien. Deze dames hebben overigens allemaal een goede baan; oorzaak en gevolg? De zomervakantie staat weer voor de deur. Keuzes maken voor een vakantie naar Verweggiestan of de ijskap zien smelten en niet weten dat we een mooie beeldentuin van Jits Bakker in onze eigen gemeente hebben. Te veel keuzes en hoe ga je daar mee om? Ik kon dit weekend bij de supermarkt wel uit tientallen soorten hagelslag kiezen, maar de keuze voor een thema voor mijn column lukte niet en dat geeft me eigenlijk een slecht gevoel. Gelukkig duurt dit gevoel geen 18 jaar, maar hooguit vier weken.

april 2017:

Primair onderwijs

U moet er niet gek van opkijken als de basisscholen in september een week dicht gaan. Waarom, nog meer vakantie? Nee hoor, leerkrachten ervaren te veel werkdruk en krijgen te weinig salaris. Leerkrachten moeten de laatste jaren aan steeds meer randzaken werken. Bijvoorbeeld aan veel tijdrovende administratieve handelingen, waarvan het nut niet allemaal duidelijk is. Dat is inderdaad vervelend, maar wat ook ernstig wordt onderschat is een hoofdzaak van het onderwijs: het omgaan met de verschillen tussen de kinderen. Vroeger kon je als meester of juf alle kinderen in de klas dezelfde taal- en rekenlessen laten maken, gelijke monniken gelijke kappen, wel zo makkelijk. Tegenwoordig wordt van leerkrachten verwacht dat zij al hun leerlingen goed begrijpen en daar ook als zodanig mee omgaan, dus niet meer alles hetzelfde, maar nu bijna alles anders. Complimenten aan al die bevlogen leerkrachten die dit dag in dag uit voor hun leerlingen regelen! Zij willen het echt heel goed doen, maar dat valt niet altijd mee: een grote klas, flinke gedragsproblematiek, passend onderwijs, ouders met goedbedoelde adviezen, kinderen van asielzoekers, buitenschoolse activiteiten, inspectie, bestuur, maatschappelijke vraagstukken, weinig ondersteunend personeel, enz. Voeg hierbij dan ook het tegenvallende salaris en de prognose dat we over enkele jaren een schrikbarend tekort aan leraren hebben en dan begrijpt u hopelijk dat meer dan 90% van het onderwijzend personeel bereid is om te gaan staken. Veel mensen zullen denken: “Leerkrachten kunnen toch niet staken, want dat is een slecht voorbeeld voor de kinderen”, of “De niet stakende leerkrachten letten wel op de kinderen waarvan de beide ouders werken”. Ja, zo ging het eerder, maar het lijkt nu toch anders te gaan, want ook bijna alle schoolbesturen zijn bereid om hun medewerking te verlenen, door de scholen daadwerkelijk te sluiten. Ik hoop dat het niet zo ver zal komen en dat de vakbonden met de betreffende minister tot aanvaardbare regelingen komen, want het onderwijs verdient echt meer geld en een mooie toekomst!

 

maart 2017:

 

Normaal

Doe eens even normaal. Doe zelf normaal joh……… Ja, als twee politici in de Tweede Kamer dit tegen elkaar zeggen, dan kun je je afvragen wat normaal is. Of zoals een popgroep uit de Achterhoek zichzelf Normaal heeft genoemd met liedjes als Oerend hard en Mien waor is mien pils.

Op woensdag 8 maart werd in het theater Het Lichtruim over “Wat is normaal” een debatavond georganiseerd o.l.v. Bart van Gerwen, de Baron van Boetzelaer. Het was heel lastig, want wat voor de een heel normaal is, kan voor de ander juist heel vreemd zijn. Toch moet je ergens van uit kunnen gaan: volgens de norm, zoals de meeste mensen doen. In democratische landen is dit weloverwogen vastgelegd in wetten, procedures en regels. Overigens vaak ook ongeschreven, maar toch voor bijna iedereen duidelijk.

Op school weten de leerlingen heel goed wat er wordt bedoeld, als de leraar zegt: doe even normaal. In Rotterdam werd Eric van ‘t Zefde rector op een probleemschool met moeilijk publiek. Op die school voerde hij slechts één regel in: We doen hier normaal; dus niet een hele waslijst met schoolregels. Vast wel diverse haken en ogen, maar het werkte daar wel, waaruit ik concludeer dat ook de zogenaamde ‘probleemjongeren’ donders goed weten wat normaal gedrag is.

Op de scholen in onze gemeente gaat het over het algemeen prima, maar dat gaat niet vanzelf. De leerkrachten en de ouders moeten echt als partners samenwerken om normen en waarden te handhaven. Als opvoeders niet opletten op het gedrag van de kinderen, bijvoorbeeld via Social media, dan is de kans groot dat kinderen andere normen gewoon gaan vinden.

Het is natuurlijk veel complexer, want het is normaal gedrag om de grenzen op te zoeken en het is normaal gesproken heel lastig om op een normale manier iedereen binnen de normale grenzen te houden; onlangs hebben we hiervan een voorbeeld gezien met onze Turkse ‘vrienden’.

Gelukkig zijn er heel veel normale mensen met allerlei achtergronden die hard hun best doen om het goed te hebben: voor zichzelf én ook voor anderen. Samen bouwen we aan een respectvol De Bilt, Nederland, Europa en aan een duurzame planeet: dat is toch normaal joh!

 

februari 2017:

Nieuws

Allerlei vormen van nieuws in een warboel van media. Hoe weet je wat de waarheid is? Wordt jouw mening over iets op een eerlijke manier gevoed? Natuurlijk moet je niet al het nieuws via de social media geloven. Oom Donald twittert er lustig op los met nepnieuws en ook Denk en blonde Geert hebben allerlei trucs om via ‘nieuws’ anderen in een kwaad daglicht te zetten. Maar als het Algemeen Dagblad het onderwijs de schuld geeft van dyslexie, schrik ik toch echt. Natuurlijk maken we in het onderwijs fouten en natuurlijk zijn er leerkrachten die onhandig omgaan met kinderen die op de een of andere manier een andere vorm van ondersteuning nodig hebben. Maar om nu zo ongenuanceerd het onderwijs zwart te maken, zonder ook de andere kant te benaderen. Ik heb nu maar 320 woorden, dus een echt artikel over dyslexie lukt hier niet, maar hopelijk begrijpt u mijn ergernis. Sommige kranten schrijven vaak iets negatiefs over het onderwijs en heel regelmatig klopt het niet helemaal of wordt iets uit zijn verband gehaald. Gelukkig zijn er ook kranten die de afgelopen weken het onderwerp dyslexie anders hebben benaderd: het aantal dyslexieverklaringen groeit snel. Dat zal best kloppen, maar dat wil niet zeggen dat er meer dyslectische kinderen zijn of dat dit de schuld is van het onderwijs. Ook heel mooi vond ik de ingezonden brief van een dyslectische apotheker die juist door zijn leerkrachten het vertrouwen heeft gekregen om goed met zijn dyslexie om te gaan. Hier in onze gemeente is het percentage dyslexieverklaringen ruim onder het landelijk gemiddelde: is dat dan goed of slecht? Ik heb in ieder geval veel vertrouwen in al die hardwerkende leerkrachten die dag in dag uit hun best doen voor al hun leerlingen. Of was het van het Algemeen Dagblad een soort Buknieuws? Buk? Waar staat die afkorting voor? Nou gewoon bukken en laten overwaaien en wachten op het volgende nieuws: AD(HD) krijg je op school.

 

januari 2017:

Optimistisch

Sla een landelijke krant open, kijk naar een Journaal, luister naar een opiniërend radioprogramma of probeer te genieten van een cabaretier. Wat zijn de rode draden? Ik kom dan uit op slecht nieuws en pessimisme. Natuurlijk gaat er op onze planeet veel niet goed en daar moeten we aan werken en daarvoor is pittige kritiek helaas nodig. De wereld zit erg complex in elkaar en dat geeft ruimte voor populisten en als dan ook de media de negatieve kanten de boventoon laten voeren, moeten we het niet gek vinden dat we het de komende jaren in de wereld moeten doen met al dan niet democratisch gekozen grootbekken. Om het iets eenvoudiger te maken: Blijkbaar is het voor media leuker om te melden dat het bouwen van de brug, tunnel of viaduct langer heeft geduurd en veel meer heeft gekost dan gepland, dan te melden dat alles prima volgens plan is verlopen. Gelukkig doorbrak Claudia de Breij op Oudejaarsavond de negatieve tendens van de eerdere cabaretiers: als ik niet in dit mooie land was geboren dan was ik er wel naar toe gevlucht. En wat een verademing om afgelopen zaterdag in een landelijke krant na zeven pagina’s Trump te lezen dat de schrijver van het liedje 15 miljoen Nederlanders, na 20 jaar een nieuwe tekst heeft geschreven. Hij had eerst een tekst ontworpen over de grimmigheid in Nederland. Die sloot mooi aan bij de jaaroverzichten die 2016 kenschetsten als een ‘rampjaar’. Maar toen die versie af was, dacht hij: dat vind ik helemaal niet! Ik wil iets meer tegenwicht bieden. 17 miljoen mensen op dat hele kleine stukje aarde, die moeten niet zo somber zijn, er is zoveel van waarde. Een land vrij en welvarend, een volk dat nukkig is, land waar men niet tevreden, maar wel gelukkig is. De overige negen coupletjes kunt u vast wel op Internet vinden. En verander voor uzelf de 17 miljoen gerust in 40 duizend, want in onze mooie gemeente kunnen we zeker optimistisch zijn.

 

December 2016:

Voorrang

De afgelopen maand heb ik bewust wat vaker opgelet op de reacties of juist geen reacties van verkeersdeelnemers. Een mevrouw stapte met haar kinderen onverwacht op een zebrapad. Ik kon net op tijd stoppen en de mevrouw keek mij boos aan met de uitstraling: ik heb toch voorrang. Op een ander moment reed ik rustig over de Alfred Nobellaan en er kwam een auto van rechts. De bestuurder keek niet eens mijn kant op en reed gewoon voor mij langs; er gebeurde gelukkig niets en het was ook zeker mijn schuld geweest als er wel wat was gebeurd. Of wat dacht u van die wegversmalling op de Blauwkapelseweg, daar zie je ook automobilisten die hun rechten opeisen, ook al is dat niet altijd in het belang van de goede doorstroming. Gelukkig is het ook regelmatig anders en veel beter! Even oogcontact, elkaar de ruimte geven, een duim omhoog als bedankje. Een dame of heer in het verkeer.

Is het een kwestie van geven en nemen?

In deze donkere wintermaanden is het voor veel deelnemers aan het verkeer best lastig, want in de ochtend- en avondspits is het donker en dan is het bijna onmogelijk om even oogcontact te maken: heeft die ander mij gezien en geeft hij mij voorrang? En zeker als het ook nog eens regent op een onoverzichtelijk punt met fietsers zonder verlichting en voetgangers in donkere kleding. En dan al die haastige automobilisten die naar hun werk gaan of op tijd thuis moeten zijn terwijl duizenden Biltse leerlingen naar school gaan of zich tegen de avond naar sportclubs begeven voor een training. Op de basisscholen proberen we de leerlingen goed voor te bereiden op de maatschappij waarin je rechten en plichten hebt. Hoe ga je met elkaar om? Houd je rekening met de ander, zoals je hoopt dat de ander dat ook met jou doet? Dat geldt natuurlijk ook in het verkeer: Je hebt de plicht om voorrang te verlenen en je hebt het recht om voorrang te krijgen.

 

november 2016:

Nuance

Wat is het soms lekker om gewoon recht voor z’n raap voor je mening uit te komen. Niet moeilijk doen, gewoon op z’n Rotterdams: recht op je doel af. Of doe je dan soms anderen tekort? Houd je dan wel voldoende rekening met de gevoelens van anderen? Neem nou die discussie rondom de knechten van Sinterklaas. Toen die discussie enkele jaren geleden in de publiciteit kwam, reageerde ik zonder erover na te denken: wat een gezeur zeg, laat die kinderen toch gewoon plezier hebben en hun liedjes zingen als “Zwarte Piet ging uit fietsen en toen klapte zijn band”, nou en. Op de school in Rotterdam waar ik jaren directeur ben geweest speelde Mike, een Surinaamse voetbalvriend, heel graag als hoofdpiet en na afloop lachte hij hard als hij een biertje dronk terwijl de rest van de Pieten druk was met afschminken.

Van lichtwit tot donkerzwart.

Ik ben de afgelopen jaren toch wat genuanceerder gaan denken over dit onderwerp. Waarom zijn die Pieten zwart? Het komt toch van het door de schoorsteen kruipen? Ja, eigenlijk wel, maar het heeft blijkbaar toch teweeg gebracht dat de gevoeligheden uit een grijs verleden zijn komen bovendrijven. En daar kunnen we dan best rekening mee houden. Bijvoorbeeld door het veegpieten te noemen. Of zijn de Pieten dan weer te goed herkenbaar? En ……… hoe moet Mike zich dan schminken? Misschien dan maar verschillende kleuren in allerlei nuances: van lichtwit tot donkerzwart. Als we daarmee alle gevoeligheden kunnen wegnemen, dan kunnen ook onze volgende generaties ieder jaar een erg leuk Sinterklaasfeest blijven vieren . Zonde van onze tijd om hier te lang bij stil te staan, alles gaat met de tijd mee, dus dit onderwerp ook: koop je cadeautjes, zet je schoen, maak een leuke surprise en geniet van de pieten die bruine pepernoten strooien. Moet dat laatste ook genuanceerder? Doe alstublieft een beetje normaal……………..

 

oktober 2016:

Bewegen

Volgens mij is iedereen wel overtuigd dat bewegen goed is, zeker voor kinderen. Bewegen de kinderen nog wel genoeg? Onlangs hoorde ik van een Rotterdamse school dat daar “The Daily Mile” is ingevoerd. Gewoon lekker ergens op de dag met de klas gaan hardlopen. Op die school krijgen de kinderen ook al drie keer gym per week, eten ze gezond en drinken ze veel water: Lekker Fit; er komt veel goeds uit Rotterdam. Tijdens een interview meldde de betreffende schooldirecteur dat ook de schoolresultaten vooruit gaan; een mooie bijvangst. Fijn dat een school zoiets wil doen en ook op Biltse scholen zijn diverse positieve activiteiten te melden. Maar hoe is het bij de kinderen thuis? Op jaarbasis zijn de kinderen ‘slechts’ 1000 uren op school en ruim 7500 uren onder verantwoordelijkheid van het thuisfront.

Laat er geen gras over groeien.

Hoe komt het dat er gras groeit in de doelgebieden op het veldje bij de Aldi in De Bilt? Daar voetballen minder kinderen, dus het gras kan zijn gang gaan. In onze gemeente zijn ruim 4000 kinderen in de buitenspeelleeftijd van 4 t/m 12 jaar. De speeltuintjes, basketbalpleintjes, voetbalveldjes en andere plekken waar je lekker kunt buitenspelen, moeten toch overvol raken. Het tegendeel is een feit. Waar zijn al die kinderen na schooltijd? Zijn ze soms moe van al dat bewegen onder schooltijd? Geven wij volwassenen misschien wel het verkeerde voorbeeld achter onze computers, smartphones en andere schermen? Pakken we zelf te vaak onnodig de auto en hangen we te lang op de bank?

Waar is de tijd dat kinderen na schooltijd eerst even thuis moesten komen voor een kopje thee en een biscuitje en daarna gelijk naar buiten renden om te gaan spelen en altijd net iets te laat thuis kwamen om te eten? De scholen pakken inmiddels veel op en het project “Wat beweegt jou” is hiervan een mooi voorbeeld. Ouders, jullie zijn na schooltijd aan de beurt: volgend jaar geen gras meer in de doelgebieden?

 

september 2016:

Chauvinisme

Als je van de Franse taal houdt, is chauvinisme best een mooi woord, maar er hangt toch ook wel een raar luchtje aan als je op Wikipedia kijkt. Het gaat dan over het ophemelen van het eigen land of volk. Wat is het nou, het eigen land of het eigen volk? Bij de Olympische Spelen of het WK-voetbal zijn toch alle inwoners van ons land voor Oranje. Het kan toch niet waar zijn dat als je bijvoorbeeld uit Polen komt, je tegen Oranje bent. Het is toch ondenkbaar dat je, als je in Nederland woont, Spanje belangrijker vindt dan Nederland. En ach ja natuurlijk ben je een blije Portugese Nederlander als Portugal het EK-voetbal wint, tenminste als Nederland niet meedoet. Ik noem zo maar wat landen en ik had ook best Turkije kunnen noemen, maar dat land heeft al genoeg aandacht.

En wat betekent zoiets in onze gemeente? Zoals wellicht bij u bekend, kom ik uit Rotterdam; geboren en getogen en op mijn veertigste met mijn gezin naar ons mooie De Bilt verhuisd. Ik was een echte Rotterdammer, trots op de grootste haven van de wereld en uiteraard fan van Feyenoord en ook een beetje van Sparta: niets beters dan Rotterdam. Nu na 19 jaar De Bilt, heb ik nog steeds een goed gevoel over deze stad met zijn schitterende Markthal en moet ik glimlachen als ik het Rotterdamse accent hoor: “beterrr”. Maar ik woon hier en binnen een jaar was ik geen echte Rotterdammer meer, maar een Biltenaar of Biltenees of hoe dan ook. Leuk dat Feyenoord dit seizoen goed is begonnen, maar mijn focus ligt toch echt op FC De Bilt en ook een beetje op SVM, “ech wel”. Enkele jaren geleden waren we hier sportgemeente van het land en in de Elsevier stonden we in de top tien van beste gemeenten om in te wonen. Ik heb mijn hele familie gek gemaakt; was ik chauvinistisch of gewoon erg trots. Natuurlijk is het heerlijk wonen en werken en sporten en recreëren en …….noem maar op in onze gemeente. Daar mogen we blij om zijn en ook trots, want gemeente De Bilt, dat zijn we met elkaar. Is dan alles goed hier? Nee, natuurlijk niet en als iets niet goed is dan wordt er makkelijk geroepen dat het de schuld is van de gemeente, het bestuur van de sportvereniging, de directie van de school, de hangjongeren e.d. Ja, dat is soms ook zo. Maar ga je daarom verhuizen, naar een andere sportvereniging, soms buiten onze gemeente, naar een andere school, sluit je je ogen voor wat jongeren beweegt? Of denk en werk je mee met de gemeente, de vereniging, de school en verdiep je je in die herriemakers op straat? Hopelijk kies je voor optie 2 ongeacht waar je vandaan komt en wordt het in onze gemeente de komende jaren nog beter. Ophemelen is niet nodig.